روزنوشت های یک مادر خانه دار (خدابامنه)

ز تمام بودنی ها تو همین از آن من باش که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد.

خطبه 1 نهج البلاغه

  • ۱۰۲

سپاس خدایی را که هیچ سخنوری توانایی ستایش او را ندارد و هیچ حسابگری نمی تواند نعمتهایش را شماره کند و کوشندگان جهان قادر نیستند حق او را ادا کنند.

پروردگاری که افکار بلند,قدرت درک او را ندارند و انسانهای زیرک با همه هوش و استعدادشان نمی توانند به کنه ذات او دست یابند.

خدایی که صفاتش را پایانی نیست و با صفات مخلوقاتش نمی توان او را شناخت . و این مربوط به زمانی معین و یا طولانی نیست.

او موجودات را با قدرت خویش آفرید و با لطف ورحمتی که نسبت به بندگانش داشت.بادها را پراکنده ساخت و توسط کوه ها لرزه زمین را مهار کرد.

قدم اول در دین ؛ شناخت پروردگار است و شناخت کامل او درست باور کردن اوست و کمال درست باور کردن او یگانه دانستن اوست. و کمال یگانه دانستن او اخلاص به اوست و کمال اخلاص به او زدودن صفات از اوست.

او بوده و هست و تازه به وجود نیامده است ؛ با همه چیز هست اما نه اینکه همنشین آن باشد و غیر از هرچیزی است نه بدان معنی که از آن کناره گیرد.انجام دهنده هرکاری است اما نه با حرکات و وسایل , از اول بینا بود در آن هنگام که موجودی را خلق نکرده بود تا با آن موجود انس گیرد و یا از فقدان او در وحشت افتد.

نظرات: (۰) هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی

مطالب پیشنهادی اول

مطالب پیشنهادی دوم